Spijkers in mijn huid – Hoofdstuk

Spijkers in mijn huid – Hoofdstuk

De eerste tekenen dat er iets niet helemaal met me
in orde is, krijg ik daags na een geweldig bruiloftsfeest
van vrienden dat mijn man Jody en ik hebben
bijgewoond. We hebben gelachen en gedanst,
kortom heerlijk genoten. We zijn blijven slapen in
een klein, sprookjesachtig hotel dat prachtig in
Rivièra Maison-stijl is ingericht. Die zaterdagavond, tijdens
het eten thuis, voel ik mij niet zo lekker. Ik denk dat
het door de drank en de uitgelatenheid van de avond
ervoor komt. Als ik zondags wakker word, is het vervelende
gevoel er nog steeds. Mijn armen, buik, benen
en voeten tintelen. De rechterkant van mijn lichaam lijkt
in brand te staan. En het voelt alsof iemand spijkertjes
in mijn huid tikt, met name op rechts. Het is vreselijk
pijnlijk. Ik heb geen idee wat er met me aan de hand
is, maar ik ga niet naar een dokter. Ik heb het te druk
om ziek te zijn. Bovendien weet ik vanuit mijn werk als
verpleegkundige dat sommige klachten soms zo maar
weer weg kunnen gaan en daar hoop ik op. Gelukkig
neemt de pijn aan het eind van de dag iets af. Als ik
maandags naar mijn werk ga, is het alsof ik op watten
loop. En mijn rechtervoet voelt raar. Als ik loop, moet
ik goed nadenken over de stappen die ik zet. Hoe doe
je dat eigenlijk, lopen? Mijn hersenen weten hoe het
moet, maar het gevoel is weg. Vreemd.

Ik heb een afspraak met de fysiotherapeut vanwege
stress gerelateerde nekklachten. Ik vraag hem of hij
mijn reflexen eens wil testen. Die zijn niet goed en de
therapeut zegt: “Het lijkt me verstandig als je even naar
je huisarts gaat.”
Ik merk dat de kracht in mijn benen verminderd is en
begin mij licht zorgen te maken. Op internet ga ik op
onderzoek uit en vind ik drie mogelijkheden: een TIA,
MS of een tekort aan vitamine B. Misschien is het een
TIA? Of vitaminetekort? MS sluit ik uit.